• Aspasia

Μήπως;

Updated: Feb 7


Η Φωτεινή Τσαλίκογλου και η Μαργαρίτα Καραπάνου συναντιούνται –ώρες πρωινές- και συζητούν. Όπως συζητούν δυο φίλες. Οι συνομιλίες τους από 32 πρωινά καταγράφονται στο «Μήπως;» και, όπως υποδηλώνει ο τίτλος του βιβλίου, απαντήσεις δεν υπάρχουν, μόνο ερωτήματα.


Ο λόγος ρέει αυθόρμητα, όπως ο προφορικός, αν και σε κάποια σημεία μου φάνηκε πιο «στρογγυλός», ιδιαίτερα από την πλευρά της Τσαλίκογλου απ’ό,τι θα φανταζόμουν για μια πραγματική συνομιλία. Για όσους έχουν διαβάσει βιβλία είτε της Καραπάνου είτε της Τσαλίκογλου εδώ θα βρουν πολλές αναφορές και θα έρθουν πιο κοντά στον τρόπο σκέψης και γραφής των δύο γυναικών καθώς αποκαλύπτονται στο βιβλίο μέσα από στιγμές καθοριστικές που μοιράζονται πρώτα μεταξύ τους και κατ΄επέκταση με τον αναγνώστη.

Συζητούν για την απόγνωση της ψυχικής ασθένειας, για τον ρόλο των θεραπευτών, τί είναι φυσιολογικότητα και τί είναι τρέλλα, υπάρχει θεραπεία χωρίς πραγματική έγνοια και αγάπη; Η γραφή –αναπόφευκτα- έρχεται και επανέρχεται στα λεγόμενά τους, πολλές αναφορές σε αγαπημένα βιβλία και συγγραφείς αλλά και στην διαδικασία της γραφής: υπάρχει γυναικεία γραφή, η γραφή προστατεύει από τον θάνατο; Τί είναι ευτυχία; Τί σημαίνει να είσαι παιδί; Αγαπημένο ανάγνωσμα που διαβάζεται άλλοτε ως μια διπλή συνέντευξη και άλλοτε ως μυθιστόρημα. Τελειώνοντας το βιβλίο, μένεις με μια γεύση οικειότητας και ζεστασιάς που ίσως οφείλεται στην καθαρότητα της φιλίας και της ουσιαστικής σχέσης που επιτρέπει το άνοιγμα. Το ξαναδιάβασα πρόσφατα και είχα ακριβώς την ίδια αίσθηση.

Βέβαια, η σκέψη ότι η Καραπάνου δεν είναι πια κοντά μας δεν μπορεί παρά να συγκινεί. Να όμως που ένα βιβλίο αποτύπωσε για πάντα κάτι που από τη φύση του είναι παροδικό (μια φιλία που διαρκεί όσο μια ζωή;).

1 view0 comments

Recent Posts

See All