• Μαίρη Κόντζογλου

Η Μαίρη Κόντζογλου προτείνει!




Η ιστορία δύο γυναικών στην Ελλάδα του Μεσοπόλεμου, του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και του Εμφύλιου.

Μιας Ελλάδας που έχει χαθεί μεν, αλλά ψήγματά της αναγνωρίζεις ακόμη και σήμερα.

Η Νίνα και η κυρά Εκάβη, συνομιλούν αφηγούμενες τις ζωές και τα ‘τρέχοντα’ οικογενειακά τους, εκμυστηρεύονται μυστικά και όνειρα, αποκαλύπτουν πάθη και μικρότητες.

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και το σκηνικό αποκλειστικά αστικό.

Η κύρια αρετή του βιβλίου είναι γλωσσική ιδιομορφία του, η Νίνα και η κυρά Εκάβη αφηγείται με ένα λόγο και έναν τρόπο σχεδόν ακατάσχετο, αγγίζοντας πολλές φορές και το παραλήρημα, σε μια γλώσσα όπου η δημοτική ανακατεύεται με την καθαρεύουσα, ενίοτε και με την αργκό, δημιουργώντας ένα εξαιρετικά ζωντανό κείμενο.

Πολλές φορές αισθάνθηκα πως ήμουν εκεί, γύρω από το τραπέζι και έπινα καφέ μαζί τους ακούγοντας τις ατέλειωτες ιστορίες που είχαν να πούνε για τις χαρές και τους καημούς που τις είχε κεράσει η ζωή.

Στους δυο αυτούς κύριους χαρακτήρες, ίσως και να διακρίνεται η άποψη του συγγραφέα για το γυναικείο φύλο ή, όταν σκέφτομαι με μεγαλύτερη κατανόηση, αφήνοντας τα ‘φεμινιστικά μου’ στην άκρη, ή διαφαίνεται ο περίγυρος μέσα στον οποίο μεγάλωσε.

Βασικός ‘πυρήνας’ των βίων τους είναι οι οικογένειές τους, με την ευρύτερη έννοια, παιδιά, γονείς, εγγόνια, άντρες, ψυχοκόρες και παραδουλεύτρες, θειοί και θειές, ξαδέλφια και γείτονες, αφεντικά και συνάδελφοι, γνωστοί και γνωστοί γνωστών, είναι ένας πολύβουος ‘θίασος’ που αναπαριστά την κοινωνία, όπως καθρεφτίζεται στις δυο αυτές ηρωίδες.

Που είναι μικροαστές κι ας παριστάνουν μετά μανίας το αντίθετο, είναι νευρικές, φλύαρες, εμπαθείς, ανόητες πολλές φορές, σε σημείο να εξανίστασαι όσο διαβάζεις, βαθιά ‘απολιτικές’ και μάλιστα μπροστά σε γεγονότα ύψιστης σημασίας, όπως ο πόλεμος, η Κατοχή, ο εμφύλιος.

Από την άλλη όμως είναι και καλόκαρδες, πεισμώνουν αλλά δεν ‘κρατούν’ κακία, είναι φιλόξενες και φιλότιμες, καμιά φορά και γενναίες.

Είναι γεγονός πως ο Κώστας Ταχτσής δεν ηθικολόγησε καθόλου σ’αυτό το βιβλίο, που το θέμα του ενδείκνυται και με το παραπάνω γιατί κάτι τέτοιο.

Ίσως και να μισούσε με πάθος οτιδήποτε συμβατικό.

Αξίζει να διαβαστεί και από τους νεώτερους γιατί, αν μη τι άλλο, όπως έγραψε και ο υπέροχος ο Μένης Κουμανταρέας, οι νεώτερες γενιές που θα διαβάσουν ‘ Το τρίτο στεφάνι’ του Κώστα Ταχτσή, θα καταλάβουν “...γιατί η ζωή μας σήμερα είναι αυτή και όχι άλλη".



Λίγια λόγια την Μαίρη Κόντζογλου



Η Μαίρη Κόντζογλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει Πολιτικές Επιστήµες στο Πάντειο Πανεπιστήµιο και έχει εργαστεί σε µεγάλες ελληνικές εταιρείες, µε αντικείµενο πάντα την Επικοινωνία. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Το Μέλι το Θαλασσινό (2008), Περπάτα µε τον άγγελό σου (2009), την τριλογία «Οι μεσημβρινοί της ζωής» (2011) που αποτελείται από τα βιβλία Άγνωστη χώρα, Μεσονύκτιο, Μεσουράνηση, Χίλιες ζωές απόψε (2013), την τριλογία «Τα Παλιά Ασήμια» που αποτελείται από τα βιβλία Τα Παλιά Ασήμια (2014), Προσευχή για τα Παλιά Ασήμια (2015), Πέρα από τα Παλιά Ασήμια (2015), Οι Μαγεμένες (2017) και τη διλογία «Σκουριά και χρυσάφι» (2020) που αποτελείται από τα μέρη Νεγρεπόντε και Πόρτο Λεόνε.


Tο καινουργιο της βιβλίο «Ώρες κοινής ανησυχίας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.