Ξεκίνησα να διαβάζω τον κύριο Επισκοπάκη, του Ανδρέα Μήτσου, στον καναπέ του σπιτιού μου περιμένοντας ένα φίλο που αργούσε. Σε αυτή την κατάσταση αναμονής διαβάστηκε παραπάνω από το μισό βιβλίο (είναι μικρό) και μετά την αποχώρηση του φίλου συνεχίστηκε η ανάγνωση μέχρι το τέλος.
Λίγα λόγια για το περιεχόμενο του βιβλίου: O κύριος Επισκοπάκης, ζώντας σε ένα γάμο συμβατικό γνωρίζει τον έρωτα στα πενήντα του στο πρόσωπο μιας νεαρής γυναίκας, της Αντιγόνης –επίσης παντρεμένης. Οι εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές, ο κύριος Επισκοπάκης και η Αντιγόνη πέφτουν θύματα ενός εκβιαστή, μπλέκουν με τον υπόκοσμο, υπερβαίνουν κάθε όριο, προχωρούν σε πράξεις απροσδόκητες τα αποτελέσματα των οποίων θα είναι ολέθρια.
Την ιστορία μας αφηγείται ο κύριος Επισκοπάκης, αφήνοντας πολύ νωρίς να διαφανεί ότι το τέλος θα είναι φρικτό. Οι συγκρούσεις, εσωτερικές και εξωτερικές, σταδιακά κλιμακώνονται ώσπου τόσο οι κεντρικοί ήρωες του βιβλίου όσο και τα υπόλοιπα πρόσωπα θαρρείς και από ένα σημείο και μετά παύουν να ελέγχουν τις πράξεις τους. Ο κύριος Επισκοπάκης καλείται να επιλέξει και την κρίσιμη στιγμή κάνει πίσω, επιστρέφει στην τακτοποιημένη συζυγική ζωή του. Παράλληλα, αργανώνει το «τέλειο έγκλημα» ελπίζοντας να σβήσει κάθε σημάδι της ανομίας του. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να αποφύγει τις συνέπειες της «εκτροπής» του. Συνέπειες τραγικές και απρόσμενες.
Το θέμα μοιάζει γνώριμο, το βιβλίο διαβάζεται σαν αστυνομικό μυθιστόρημα με στοιχεία θρίλερ. Ωστόσο, αυτό που αιφνιδιάζει είναι ο τρόπος της αφήγησης, η ιστορία δοσμένη μέσα από τη ματιά ενός «δειλού», χαρακτηρισμό που αποδίδει ο συγγραφέας στον κύριο Επισκοπάκη θέτοντας ως υπότιτλο του βιβλίου «Η εξομολόγηση ενός δειλού».
