H συγγραφέας Νινέττα Βολουδάκη προτείνει στους αναγνώστες του booknights.gr όλη τη σειρά των ιστορικών μυστηρίων της Ellis Peters που βασίζονται στο "αστυνομικό δαιμόνιο" ενός βενεδικτίνου μοναχού, του Ουαλλού αδελφού Cadfael. Σύμφωνα με την κα Βολουδάκη δεν είναι μόνο καλογραμμένα και ευχάριστα και απροσδόκητα, αλλά είναι και ιστορικά ενημερωτικά, και διεισδύουν με σπάνια ευγένεια και λεπτότητα στην ανθρώπινη ψυχή, και στην καλή και στην κακή πλευρά της.Όλα, από το πρώτο (Ένα πτώμα παραπάνω) μέχρι το τελευταίο (Η Μετάνοια του αδερφού Κάντφελ, από το οποίο είναι και το απόσπασμα που σας επισυνάπτω) είναι το ένα καλύτερο από το άλλο.Θα συνιστούσα επίσης, σε όποιον έχει τη δυνατότητα, να το διάβαζε στο πρωτότυπο, γιατί η μετάφραση, όσο καλή κι αν είναι, πάντα χάνει. Η σειρά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κανάκη.
Ο αδελφός Κάντφελ στεκόταν στη μέση του περιγραγμένου βοτανόκηπού του κοιτάζοντας γύρω του σκεπτικά τη φθινοπωρινή εικόνα του κήπου της αναψυχής του, όπου τα πάντα φύτρωναν άκαρπα, ισχνά και μελαγχολικά.
Όλα τα μήλα βρίσκονταν στην αποθήκη, όλο το καλαμπόκι είχε αλεστεί, τα δεμάτια με το σανό ήταν έτοιμα από καιρό και τα πρόβατα είχαν επιστρέψει στα μαντριά των χωραφιών. Καιρός για ανάπαυλα, καιρός για να ρίξει μια ματιά γύρω και να βεβαιωθεί οτι τίποτα δεν είχε παραμεληθεί και οτι όλοι οι φράκτες είχαν επιδιορθωθεί για το χειμώνα.
Ποτέ πριν δεν είχε ασχοληθεί με τόσο ζήλο με τη λεπτομερή ιδιότητα και λειτουργικότητα του Νοεμβρίου, με την ωριμότητα και την σιωπηλή του θλίψη. Ο χρόνος δεν διασχίζει τις εποχές σε ευθεία γραμμή, αλλά σε ένα κύκλο που επιστρέφει τον κόσμο και τον άνθρωπο στο ακαθόριστο και στο μυστήριο απ’όπου ξεκίνησαν και πέρα από τα οποία μια νέα εποχή σποράς και μια νέα παραγωγή προετοιμάζονται για το ξεκίνημά τους. Ο Κάντφελ σκέφτηκε ότι οι ηλικιωμένοι πιστεύουν σε αυτό το νέο ξεκίνημα, αλλά βιώνουν μόνο το τέλος του. Μπορεί ο Θεός να μου υπενθυμίζει ότι βρίσκομαι στο Νοέμβριο της ζωής μου. Γιατί λοιπόν να θλίβομαι; Ο Νοέμβριος έχει ομορφιά, έχει δει τη σοδειά στους αχυρώνες, είναι σπαρμένος από το σπόρο της επόμενης χρονιάς. Δέν υπάρχει λόγος να χολοσκάς που δεν μπορείς να μείνεις και να τον φυτέψεις, αυτό θα το κάνει κάποιος άλλος. Τράβα λοιπόν ευχαριστημένος μέσα στη γη, με τα υγρά, απαλά, σκελετωμένα φύλλα, τα φθαρμένα σάν τους εύθραυστους ιστούς της αράχνης, σαν τις επιδερμίδες των υπέργηρων που πληγιάζουν και στιγματίζονται με το παραμικρό αεράκι γεμίζοντας σκουρόχρωμες πανάδες όπως τα φύλλα στο χρυσαφί χρώμα της αποσύνθεσης. Τα χρώματα στο τέλος του φθινοπώρου είναι τα χρώματα από το ηλιοβασίλεμα: ο αποχαιρετισμός του χρόνου και ο αποχαιρετισμός της μέρας. Μήπως και της ζωής του ανθρώπου; Πολύ ωραία λοιπόν, αν είναι να πεθαίνει κανείς πάνω στο απαύγασμα του χρυσού, το τέλος δέν είναι και τόσο άσχημο.
(απόσπασμα από το: Η Μετάνοια του αδερφού Κάντφελ. Εκδ. Κανάκη)
| < Προηγούμενο | Επόμενο > |
|---|
Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του booknights.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.
Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη.
