Εντυπωσιάστηκα όταν το 2007 είδα στο δελτίο  ειδήσεων μια γιαγιά να γυρνάει σπίτι της και με έκπληξη να αντικρίζει δημοσιογράφους και κάμερες να την περιμένουν. Όλοι είχαν μαζευτεί για να της πάρουν συνέντευξη και να της ανακοινώσουν ότι κατάφερε στα 87 της χρόνια να κερδίσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας και μαζί με αυτό δέκα εκατομμύρια κορρόνες ...Η δήλωση που έκανε όταν της ανακοίνωσαν το γεγονός οι δημοσιογράφοι ήταν μοναδική: ”They can't give a Nobel to someone who's dead so I think they were probably thinking they had better give it to me now”!!!

Επηρεασμένη από  το περιστατικό αυτό αγόρασα το βιβλίο της ¨Το πιο γλυκό όνειρο¨. Ηρωίδα του βιβλίου είναι η Φράνσις, η πρώην σύζυγος ενός παθιασμένου κομμουνιστή, που έχει βάλει στην άκρη τα όνειρά της να γίνει ηθοποιός. Μετά το χωρισμό τους αναγκάζεται να μείνει με τους  γιους της και την  πρώην πεθεράς της. Κάθε βράδυ μαζεύονται στο σπίτι της οι δυο γιοί της ,οι κολλητοί τους,  και άστεγοι καινούργιοι φίλοι όπου γύρω από το τραπέζι συναρπαστκές ιστορίες εξιστορούνται για τη Σοβιετική Ενωση, τους πολέμους, τον Τρίτο Κόσμο , τα ναρκωτικά...

Με μοναδικό τρόπο η Lessing ανατρέχει στις ιδεολογίες που κορυφώθηκαν τη δεκαετία του '60 και στους ανθρώπους που εμφανίστηκαν ως σωτήρες της κοινωνίας . Το βιβλίο μας δείχνει ότι οι πραγματικοί σωτήρες είναι άνθρωποι όπως η Φράνσις και η Σύλβια που διατελούν το έργο τους χωρίς να το διατυμπανίζουν, λύνουν τα προβλήματα τους με αξιοπρεπή τρόπο και προσφέρουν απλόχερα την βοήθεια τους στους γύρω τους. Σε παλαιότερη συνέντευξή της στην «Guardian», η Λέσινγκ είχε πει ότι δεν ενοχλείται που οι σημερινοί νέοι είναι πολιτικά απαθείς. «Καλύτερα από το να γίνουν σταυροφόροι των μεγάλων κινημάτων».

Περισσότερα...

O Μάρκους είναι μοναχοπαίδι εβραϊκής οικογένειας, που μεγαλώνει στο Νιούαρκ.  Ο πατέρας του είναι χασάπης και αρχίζει να ανησυχεί για το μέλλον του μαγαζιού του παρακολουθώντας την ανάπτυξη των σούπερ μάρκετ στην περιοχή. Όλες του τις ανησυχίες, συμπεριλαβανομένου και του πολέμου της Αμερικής στην Κορέα, τις μετατοπίζει στον γιό του. Ο Μάρκους προσπαθώντας να ξεφύγει αλλάζει κολλέγιο χιλιόμετρα μακριά από του σπίτι του.

Άριστος μαθητής και πειθαρχημένο παιδί που δουλεύει σκληρά..Δεν μπορεί όμως να ανεχθεί τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, τα μαθήματα Στρατιωτικής Επιστήμης, τις φοιτητικές κοινότητες και τους συγκατοίκους του.

Ο ήρωας του βιβλίου δεν θέλει να συμβιβαστεί με τα  κοινωνικά, πολιτικά, θρησκευτικά στερεότυπα  που του επιτάσσουν οι κανόνες της κοινωνίας και του πανεπιστημίου. Αυτό όμως τον οδηγεί στην κατάρρευση των ονείρων του αφού η κοινωνία δεν είναι πάντα έτοιμη να αποδεχθεί συμπεριφορές και θεωρίες που αποκλίνουν από τα στερεότυπα. Ο ήρωας προσπαθούσε να προσχεδιάσει το μέλλον του, θυσιάζοντας  τις απολαύσεις που κάθε νέος επιθυμεί να ζήσει κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων. Πίστευε ότι όλα πρέπει να λειτουργήσουν βάσει σχεδίου και λογικής για να δημιουργηθούν οι προυποθέσεις για ένα ασφαλέστερο μέλλον...

Περισσότερα...

Το πρώτο πράγμα που με κέντρισε ήταν το εξώφυλλο. Ωραία παστέλ χρώματα, σαν από πίνακα, με ένα κοριτσάκι να αναζητά σκυμμένο κοχύλια σε μία ακρογιαλιά με γλάρους ολόγυρά της. Ο τίτλος φαινόταν απόλυτα συναφής: ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΚΟΧΥΛΙΑ. Οι εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ ελαχιστοποιούσαν την πιθανότητα να πρόκειται για άλλη μία φούσκα. Το όνομα της συγγραφέως, ΡΟΖΑΜΟΥΝΤ ΠΙΛΤΣΕΡ, δεν μου θύμιζε κάτι, αν και μετά αντιλήφθηκα ότι ήταν από τις πιο πολυδιαβασμένες μυθιστοριογράφους και τα βιβλία της τα συναντούσα παντού, χωρίς να το συνειδητοποιώ: στο κατάστημα του καραβιού, στον πάγκο του βιβλιοπώλη, σε περίοπτη θέση στο ράφι του πιο κεντρικού βιβλιοπωλείου της Αθήνας. Το συγκεκριμένο βιβλίο με συνόδευε τον περασμένο Αύγουστο, σε όλες τις εξορμήσεις μου.

Περισσότερα...

Ναι, το ξέρω, οι πιο πολλοί άντρες παλιμπαιδίζουμε. Έντονα. Αλλά αυτή η ιστορία είναι μια ένοχη απόλαυση που απεθύνεται στο παιδί μέσα μας που μπορούμε να παραδεχτούμε απροκάλυπτα ότι υποκύψαμε. Επανειλημμένα μερικοί. Μπορεί ο Tolkien εξ ορισμού να έιναι nerdy και geeky και να απεθύνεται κυρίως σε τύπους που περνούν τα σαββατόβραδά τους παίζοντας dungeons & dragons (το επιτραπέζιο εννοείται) διαφώνοντας ποιος wizard έχει τα δυνατότερα spells (sic), αλλά έχει μια περίεργη, ανεξήγητη γοητεία ακόμα και σε white collar executives.

Μπορεί επίσης να μην είναι το πιο καλογραμμένο ή ακόμα και ολοκληρωμένο από τα βιβλία του, συγκρινόμενο ειδικά με τη γνωστή τριλογία. (Εδώ όποιος δεν ξέρει ποια τριλογία εννοώ, καλύτερα να σταματήσει να διαβάζει ΤΩΡΑ!). Είναι όμως η πιο συναρπαστική ιστορία που αφηγείται, και προσωπικά κατά ένα μεγάλο ποσοστό αυτό οφείλεται στο ότι ΔΕΝ έχει happy ending.

Περισσότερα...