Η Μικρά Νήσος

Ξεκινάμε από σήμερα να σας παρουσιάζουμε  προτάσεις αξιόλογων συγγραφέων για βιβλία που ξεχώρισαν και σας παροτρύνουν να τα πάρετε μαζί σας κατά την περίοδο των διακοπών. Σήμερα φιλοξενούμε την πρόταση της συγγραφέως Κώστια Κοντολέων, η οποία γράφει για το μυθιστόρημα της ΜΑΡΩΣ ΚΕΡΑΣΙΩΤΗ, ‘‘Η ΜΙΚΡΑ ΝΗΣΟΣ’’, Εκδ. Ψυχογιός.  Σας παραθέτουμε το κείμενο που έστειλε στο αναγνωστικό κοινό του Booknights.

Η γνωριμία μου με την συγγραφέα Μάρω Κερασιώτη ξεκίνησε όταν μου ζητήθηκε να αξιολογήσω το μυθιστόρημα της Μενεξέδες και Γαζίες που είχε έρθει τότε στις Εκδόσεις Ψυχογιός, όπου κρατούσα θέση συμβούλου-αναγνώστη. Ήταν ένα κείμενο που με συνεπήρε από τις πρώτες του σελίδες, και με ξενάγησε σε μια Αθήνα που άκουγα συχνά τους μεγαλύτερους να μιλούν γι’ αυτήν. Μια Αθήνα που προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να κρατήσει την πάλαι ποτέ αρχοντιά της. Η μυρωδιά των ζουμπουλιών, η τρυφερότητα των μενεξέδων, ξύπνησαν μέσα μου μια λύπη γιατί εγώ αξιώθηκα να ζήσω τον ξεπεσμό και την ασχήμια μιας Αθήνας για την οποία δεν θέλω να μιλώ.

  Κι ύστερα ήρθε το επόμενο μυθιστόρημα της ‘η Μικρά Νήσος’, μικρά ίσως το δέμας αλλά μεγάλη σε ζωντανούς χαρακτήρες, σε αβυσσαλέα πάθη, σ’ αλαφροΐσκιωτους ανθρώπους.

Επιρρεπής από την φύση μου στον μαγικό ρεαλισμό, χώθηκα όσο πιο βαθιά μπορούσα σ’ όσα αλλόκοτα κι ανείπωτα μου χάρισαν οι σελίδες ενός βιβλίου που με άφησε εντέλει νηστική κι απότιστη πλάι σε μια πηγή που σταμάτησε να τρέχει πριν εγώ καταφέρω να ξεδιψάσω. Ήθελα να ρουφήξω όλη εκείνη τη θάλασσα που περιέβαλε και δυνάστευε το νησί, να γευτώ τα πεντάγλυκα σταφύλια από το αμπέλι της Μαρίας, να κάτσω κάτω από την γραμυθιά της, και να γυρίσω σιγανά τις άγραφες σελίδες από το ημερολόγιο της Κασσάνδρας, ζητώντας από το άδειο λευκό χαρτί, να μιλήσει κι άλλο για την Μαρία, την καταπιεσμένη μα και συνάμα δυνατή Μαρία, που όπως τόσες άλλες Μαρίες σ’ αυτόν τον τόπο, υποτάχτηκαν προσωρινά στην μοίρα τους, ως να ξυπνήσει το θεριό που κουβαλούσαν μυστικά μέσα τους. Ήθελα να σταθώ απέναντι στις Μουχρίτσες, απέναντι στο μίσος και την εμπάθεια που κουβαλούν οι απανταχού του κόσμου, Μουχρίτσες και να προσπαθήσω να γλυκάνω τις ψυχές τους, ψυχές στερημένες από την πεμπτουσία της ζωής, την λαχτάρα και το πάθος για το ερωτικό σμίξιμο του άντρα με την γυναίκα.

Δεν ήθελα να πεθάνει ο Λουκάς, δεν ήθελα να έρθει η θεία δίκη και να του ζητήσει να πληρώσει αυτός τον λογαριασμό της αιμομιξίας του με την Κασσάνδρα. Ένας τέτοιος έρωτας, στέκεται πάνω από τους όποιους ηθικούς νόμους, που οι ίδιοι οι άνθρωποι έφτιαξαν για να ξορκίζουν με όποιο τρόπο μπορούσαν τις αδυναμίες της σάρκας, την παντοδυναμία του πάθους, την ερωτική έλξη πέρα από κοινωνικές συμβάσεις, ηθικούς νόμους, και αμαρτωλές συνειδήσεις.

Οι ήρωες αυτού του μυθιστορήματος θα με συντροφεύουν καιρό στις περιπλανήσεις του νου, σε μέρη που είναι πολύ όμορφα για να υπάρξουν στους χαλεπούς καιρούς του σήμερα, όπου τα πάθη έχουν εξοστρακιστεί από τις ζωές των ανθρώπων, όπου οι χαρακτήρες των ηρώων του μυθιστορήματος βρίσκονται μόνο στον μαγικό κόσμο που μόνο ένας συγγραφέας είναι ικανός να πλάσει.

Κώστια Κοντολέων