Δημήτρης Στεφανάκης

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ γεννήθηκε το 1961. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχει μεταφράσει έργα των Σολ Μπέλοου, Ε. Μ. Φόρστερ, Γιόζεφ Μπρόντσκι και Προσπέρ Μεριμέ, Τζον Απντάικ, Μάργκαρετ Ατγουντ κ. ά.

Το ΜΕΡΕΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2007 και έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τους κριτικούς λογοτεχνίας και το αναγνωστικό κοινό. Οι Μέρες Αλεξάνδρειας τεπιβεβαίωσαν τον διεθνικό τους χαρακτήρα. Κυκλοφόρησαν πρόσφατα και στη Γαλλία από τις εκδόσεις Viviane Hamy αποσπώντας το περίβλεπτο βραβείο Prix Mediterraneεε Etranger 2011, με το οποίο έχουν τιμηθεί σημαντικές φυσιογνωμίες της μεσογειακής λογοτεχνίας όπως ο Άμος Οζ, ο Ορχάν Παμούκ, ο Ουμπέρτο Έκο και ο Κλαούντιο Μάγκρις. Είναι η πρώτη φορά που έλληνας λογοτέχνης κατακτά ανάλογη διάκριση. Η απονομή έγινε στο μέγαρο Μαρινύ στο Παρίσι στις 7 Ιουνίου .

Οι Μέρες Αλεξάνδρειας είναι μια μυθιστορηματική τοιχογραφία του εικοστού αιώνα με φόντο τις μεσογειακές και ευρωπαϊκές μητροπόλεις του κοσμοπολιτισμού, όπου πρωταγωνιστεί η ίδια η Αλεξάνδρεια και η ελληνική της παροικία. Το βιβλίο κυκλοφόρησε ξανά στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός, ενώ μεταφράζεται ταυτόχρονα στην Ισπανία και στην Αίγυπτο. Στην Αλεξάνδρεια των αρχών του εικοστού αιώνα η πολυγλωσσία της καθημερινότητας, το πολυφυλετικό πανηγύρι, ο γρήγορος πλουτισμός αλλά και η εξίσου αιφνίδια πτώση έχουν τους δικούς τους κανόνες, τους οποίους οι Αλεξανδρινοί γνωρίζουν καλά. Κάπου στο βάθος προβάλλει η Ιστορία: δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, η Ευρώπη του μεσοπολέμου, οι εθνικές συμφορές στη Μεσόγειο, η πτώση των ναυτικών αυτοκρατοριών, η έξαρση του εθνικισμού.

Μια οικογένεια Ελλήνων καπνοβιομηχάνων ζει το μικρό της θαύμα με φόντο την ελληνική παροικία της πόλης. Η μοίρα της δένεται ανεπίλυτα με τον Λιβανέζο Ελιάς Χούρι και τη Γαλλο-Ελβετίδα Υβέτ Σαντόν. Ιστορίες εμπορίου, πολιτικής, έρωτα και κατασκοπείας. Κάθε άνθρωπος της διασποράς έχει την ιστορία του, την οποία είναι πάντα πρόθυμος να διηγηθεί παραλείποντας ωστόσο συχνά ένα μικρό μυστικό.

Από την Κωνσταντινούπολη ως τη Μασσαλία και από το Παρίσι ως τη Βιέννη ο κοσμοπολιτισμός δίνει τη δική του παράσταση. Όμως έρχεται η στιγμή που τα φώτα χαμηλώνουν στην Αλεξάνδρεια και η πόλη βυθίζεται αργά αλλά σταθερά στο σκοτάδι της παρακμής.