Η αξία της αγάπης.

Σας παρουσιάζουμε το κείμενο του συγγραφέα Ξενοφώντα Ίσαρη για την αξία της αγάπης.

Όλοι θα πούμε ότι η αγάπη είναι μια ακαταμάχητη, αδιαφιλονίκητη αξία. Υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι που αγαπούν τον πόλεμο όσο άλλοι αγαπούν την ειρήνη. Κάποιοι μπορεί να αγαπούν τους συντρόφους τους όταν εκείνοι μπορεί να αγαπούν μόνο τα χρήματα τους. Ποια από όλες τις αγάπες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πραγματικά άξια;

Η αγάπη είναι ένα πανίσχυρο συναίσθημα.

Δεν κουραζόμαστε, δεν απελπιζόμαστε. Με αυταπάρνηση επενδύουμε δυνάμεις ενέργεια και δημιουργικότητα σε έναν σκοπό. Την ανάδειξη των αγαπημένων μας προσώπων ή πραγμάτων.Έτσι όμως δεν προκύπτουν μόνο μεγάλοι έρωτες.

  Προκύπτουν και θαύματα της επιστήμης, υπέροχα αυτοκίνητα, θεϊκές μουσικές βιβλία και έργα τέχνης έως και τεράστιες περιουσίες.

   Όλοι θυμόμαστε τον Σκρούτζ, τον θρυλικό ήρωα του Ντίκενς, πόσο αγαπούσε την οικονομία και τα χρήματα του. Για χάρη τους είχε απαρνηθεί τα εγκόσμια και είχε γίνει εχθρός με όλους όσους τον γνωριζαν. Ένας έμπορος όπλων μπορεί να απαρνηθεί κάθε αξία, τιμή και υπόληψη, μπορεί να δεχτεί να κινδυνεύει ακόμη και η ζωή του προκειμένου να αποκτήσει τα χρήματα που τόσο αγαπά.   Ένας ζωγράφος μπορεί να αφήσει φίλους αγαπημένες και τον πολιτισμό και να βρούνε τα κόκαλά του μαζί με τους υπέροχους πίνακες του, μετά που αυτός θα έχει πεθάνει, σε κάποιο νησάκι του Ειρηνικού. Κι ένα συνηθισμένο, καθημερινό παράδειγμα: Οι γονείς που αγαπούν τα παιδιά τους ασχολούνται πάρα πολύ μαζί τους, βάζοντας συχνά τη δική τους ζωή σε δεύτερη μοίρα.

Γι’αυτό διάλεξα σ’ αυτήν την σειρά παρουσιάσεων για τις αξίες μας, πρώτη πρώτη την αξία της αγάπης. Γιατί αυτή ακριβώς δείχνει καλύτερα ίσως από κάθε άλλη αξία πόσο οι αξίες μας, για τις οποίες πρέπει ή όχι να ανησυχούμε είναι αυτές που από κοινού έχουμε, ή έχουμε χάσει. Η οικογένεια ας πούμε είναι μια αξία. Αν όμως αγαπάμε μόνο την οικογένεια μας αυτό μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα σε έθνη ολόκληρα, ή και σε ολόκληρο τον πλανήτη και τον πολιτισμό. Παραδείγματα γι’αυτό έχουμε από φατρίες πολιτικών που καταστρέφουν έθνη, για τις φιλοδοξίες των οικογενειών τους και μεγιστάνες του πλούτου που καταστρέφουν ολόκληρο τον πλανήτη και το οικοσύστημα για τα συμφέροντα της δυναστείας τους.

Η αγάπη λοιπόν είναι το πυρηνικό οπλοστάσιο των συναισθημάτων μας. Χωρίς αυτήν τίποτα το πραγματικά αξιόλογο δεν συμβαίνει. Δεν βγαίνουμε από την προσωπική μας οπτική, δεν προσεγγίζουμε τίποτα και κανέναν, αξιολογώντας τα πραγματικά. Η αγάπη είναι αυτή που κάνει τον ήλιο πιο φωτεινό, τον ουρανό πιο καθαρό, τη θάλασσα πιο γαλάζια και το νερό της πηγής δροσερότερο, όταν αγαπάμε κάποιον ή κάποια. Γεμίζει την καρδιά μας χαρά, όταν αγαπάμε τη φύση ή την ανθρωπότητα. Γεμίζει το μυαλό μας ιδέες όταν αγαπάμε μια τέχνη. Μας βοηθάει να υπομένουμε πιο εύκολα, τις δυσκολίες της ζωής, ανάμεσα στους άλλους. Γιατί αγαπώντας καταλαβαίνουμε καλύτερα τι θέλουν από εμάς και εκείνοι αγαπώντας μας τι θέλουμε εμείς από αυτούς. Αγαπώντας κατανοούμε καλύτερα το σύμπαν γινόμαστε ένα κομμάτι του. Γιατί ότι αγαπάμε το πλησιάζουμε με την καρδιά μας, και όχι μόνο με τη σκέψη μας.

Με τον τρόπο αυτό, η αγάπη αποκτάει αξία μόνον όταν ότι αγαπάμε χρήσιμο και στο κοινωνικό σύνολο. Αλλιώς εύκολα, αυτό που εμείς ονομάζουμε αγάπη , μπορεί να είναι ο αντίποδας της, το μίσος.. Για όλους αυτούς που ζημιώνει, Αφού όσο περισσότερο εμείς θα αγαπάμε θα υπερασπιζόμαστε και θα φροντίζουμε, την επιβλαβή συνθήκη, ή το επιβλαβές άτομο, τόσο περισσότερο κάποιοι άλλοι, ίσως πολλοί, θα καταστρέφονται.

Οι Αμερικανοί αγαπάνε πολύ την πατρίδα τους. Δεν θα δείτε ούτε μια ταινία τους όπου να μην αναφέρεται κάποιο πατριωτικό σχόλιο ή εγκώμιο για το έθνος τους και τον τρόπο ζωής τους. Για χάρη της πολεμούν πρόθυμα χρόνια τώρα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Σκοτώνοντας πολλούς περισσότερους άλλους, για να έχουν οι οικογένειες τους τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής.

Χωρίς αγάπη δεν καταλαβαίνουμε τίποτα και κανέναν. Η ζωή περνάει δίπλα μας και φεύγει χωρίς να την νοιώσουμε. Πρέπει όμως ίσως να αγαπάμε λίγο, για να αγαπάμε πολύ.

Γιατί ακόμη και αν η καρδιά μας ξεχειλίζει από αγάπη ο χρόνος ο ίδιος δεν φτάνει για να αφοσιωθούμε σε όλους και όλα. Δίνοντας τα πάντα σε κάτι δεν δίνουμε τίποτα σε όλα τα άλλα. Όλα τα άλλα όμως μπορούν να μας χρησιμεύσουν κι εμάς. Από λίγο το κάθε ένα και πολύ όλα μαζί. Είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε. Τον οποίο τον χρειαζόμαστε ολόκληρο, κάθε μικρό κομμάτι του έχει και κάτι να μας χρησιμεύσει. Και όσο τον αγαπάμε εμείς θα μας αγαπάει κι αυτός.

Ξενοφών Ίσαρης