H πρώτη ημέρα μιας «Έφεδρης»

H Σόνια Τουρκολιά-Ηλιοπούλου μας έστειλε το κείμενο της  σχετικά με την  «αιφνίδια εφεδρεία»  μιας εργαζόμενης στο δημόσιο. Σας το παρεθέτουμε.

Τα γεγονότα ήρθαν τόσο ραγδαία και ορμητικά επάνω της, με την κοινοποίηση της απόλυσής της από το δημόσιο, που όση αντίσταση και αν πρόβαλε η δύστυχη εργαζόμενη, αποδείχτηκαν πολύ ισχυρότερα από τις άμυνές της…

Ο χρόνος – γιατρός, πλησίασε γεμάτος έπαρση την πεσμένη στο δάπεδο του γραφείου της γυναίκα, που οι κόγχες των ματιών της τώρα φάνταζαν με δύο παγωμένες λίμνες γεμάτες νερά δακρύων.

Άνοιξε με στόμφο την τσάντα με τα γιατροσόφια κι έσκυψε από πάνω της με σπουδή για να δει το αντίδοτο που θα της έδινε. Οι συνάδελφοί της, που είχαν μαζευτεί γύρω της έστρεψαν τα βλέμματά τους επάνω του, περιμένοντας γεμάτοι αγωνία τη σωτήρια επέμβασή του.

Όμως αντί να δει –όπως περίμενε- το χάος ανάμεσα στα δυο ανοιγμένα της στήθη , ξαφνικά πετάχτηκε από μέσα τους το ορμητικό ποτάμι της ζωής και πέφτοντας επάνω του, τον ώθησε με βία προς τα πίσω κάνοντάς τον να τρεκλίζει.

Ήταν η πρώτη αντίδρασή της, στην απρόσκλητη επέμβαση του χρόνου, γιατί στη δεδομένη στιγμή δρούσε μονάχα σαν κώνειο για εκείνη, η οποία σιχαινόταν έτσι κι αλλιώς τα ιαματικά ψεύδη.

Τέτοια ντροπή μπροστά σε τόσους ανθρώπους, που όλοι βασίζονταν σε αυτόν- σκέφτονταν ο χρόνος…!!

Μάζεψε αμήχανα τα πεσμένα γιατροσόφια του, τα έβαλε γρήγορα στη τσάντα του και χάθηκε στο βάθος του δρόμου, ψελλίζοντας στους άλλους πως θα έρθει αργότερα.

Φοβήθηκε πολύ αυτή τη γυναίκα. Ίσως και να ήταν μάγισσα, σκεφτόταν, καθώς έτρεχε πανικόβληρος, νομίζοντας πως το ορμητικό ποτάμι που έβγαινε από τα στήθη της, τον ακολουθούσε και θα τον παράσερνε στη δύνη του.

Η πεσμένη γυναίκα δεν έχασε ούτε στιγμή τις αισθήσεις της, γιατί μέσα της κόχλαζαν τα άγρια ένστικτα της αυτοσυντήρησης με τις λαθραίες επιθυμίες της. Πέθαινε από ζωή…!!

Σηκώθηκε απότομα όρθια, τίναξε το παλτό της ψυχής της για να σκεπάσει τα στήθη της που έχασκαν, έριξε πίσω τα μαλλιά και άρχισε να περπατά αδιάφορα με σταθερά βήματα ανάμεσα στο έκπληκτο πλήθος, ώσπου χάθηκε και αυτή στο βάθος του δρόμου, ακολουθώντας διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν του χρόνου.

Ήξερε πως η αγκαλιά του περίεργου πλήθους δεν είχε χώρο για εκείνην, όσο κι αν αυτό της έδειχνε την αμέριστη συμπόνια του, μια συμπόνια που αποτελούσε όμως άσυλο στο ψεύδος.

Περπατούσε ξυπόλητη και παραμιλούσε - μερικές φορές μάλιστα τα μάτια της έβγαζαν φωτιές. Σίγουρα έμοιαζε με τρελή μάγισσα.

Αρνιόταν να μείνει αιχμάλωτη της ανοχής και…. των ενοχών που ελλόχευαν μέσα στην ανοχή, γι΄αυτό και μετά από αυτή την τραυματική ρήξη μαζί τους, απαλλάγηκε από δαύτες, παραδεχόμενη αρχικά το μερίδιο ευθύνης που της αναλογούσε για την αυταπάτη που είχε υποστεί με συνεργό την ίδια, έχοντας καταδικάσει τα αισθήματα της τόσα χρόνια, σ΄ εκείνο το αποπνικτικό γραφείο, μέσα στα κάτεργα της σιωπής.

Ήξερε ότι για μήνες ίσως και χρόνια, θα περίμενε αγόγγυστα στην ουρά για το καθημερινό συσσίτιο του κράτους μα σαν θα ερχόταν η σειρά της, λόγω του συνωστισμού, θα έπαιρνε μόνο κάτι ξερές μπουκίτσες που θα είχαν περισσεύσει και θα έφευγε με κατεβασμένο το κεφάλι.

Όχι, δεν της άξιζε η υποταγή στα γεγονότα..!!

Με γρήγορες κινήσεις, έβγαλε από τις φαρδιές τσέπες της, τα παπούτσια της, που είχε κρύψει, τα φόρεσε γρήγορα και άρχισε να πορεύεται αγέρωχη, πάνω σε «ψηλά τακούνια», προς την πλατεία που είχε συγκεντρωθεί το αγριεμένο πλήθος ανέργων.

Όχι, δεν θα πήγαινε απελπισμένη στη συγκέντρωση αυτή ,γιατί τότε θα έχανε κάθε ελπίδα.

Ήταν σίγουρο πως στην πλατεία εκείνη, η έκπληξη θα έβρισκε τον πιο δεινό εκφραστή της …!!

Και αυτό γιατί απαιτούσαν όλοι τους να διεκδικήσουν το μερίδιο της ευτυχίας που τους αναλογούσε, και δεν θα περίμεναν να τους εξουσιοδοτήσει κάποιος άλλος για να ζήσουν..!!

Αυτοί γι΄ αυτούς, λοιπόν, απέναντι στους άλλους..!!