Σας παραθέτουμε το κείμενο της Άννας Μανουηλίδου με τίτλο "Αθήνα όμορφη πόλη"

Σας παραθέτουμε το κείμενο της Άννας Μανουηλίδου με τίτλο "Το βιβλιοπωλείο"

Αθήνα, ωρα 17:00 Μπαίνω στο τετραόροφο κτήριο της πλατείας Συνταγματος. Στο ισόγειο η καφετέρεια , κάποιοι φλυαρούν έντονα μεταξύ τους, χαμόγελα, γέλια ...ωραίοι άνθρωποι.
Καθώς ανεβαίνω απο τις κυλιόμενες σκάλες διαβαζω τις διαφημιστικές επιγραφές "50% έκπτωση σε ολες τις τηλεοράσεις " , "στα δύο βιβλία με την ένδειξη Happy Price, το 1 δώρο" ... 3ος οροφος βιβλιά !
Με το που μπαίνω αισθάνομαι σαν μικρό παιδί που το πηγαίνουν οι γονείς το στο λούνα πάρκ ! Στα δεξιά μου δύο τεράστιες βιβλιοθήκες με τις τελευτάιες κυκλοφορίες βιβλίων, εκεί συναντώ την πωλήτρια που ουκ ολίγες φορές μ' χει εξυπηρετήσει, μου έχει συστήσει βιβλια, εχουμε συζητήσει στα γρήγορα για κάποιους συγγραφείς ! Με βλεπει μου χαμογελά " Καλησπέρα καλά είσαι ? Ο,τι θες εδώ είμαι Ο.Κ." ? Ευγενέστατη, παρά τον πανικό που επικρατεί ...κάτι το οποίο δείχνει οτι παρά την οκονομική κρίση, το βιβλίο ο Έλληνας δεν το αποχωρίζεται ! "Καλό αυτό" σκέφτομαι και κάνω τη καθιερωμένη μου βόλτα στον όροφο.... Αστυνομικά Μυθηστορίματα, Ιστορία, Ελληνική & Ξένη Λογοτεχνία, Θρησκεία, Ιστορικά Μυθιστορήματα, Φαντασία, είναι μονο λΊγα απο τα είδη βιβλίων που φιλοξενούνται στο βιβλιοπωλείο.....ολα έτοιμα για να βρουν τον κάτοχό τους !

Ενας κύριος στον τομέα Ιστορίας βάζει τα γυαλιά του για να διαβάσει καλύτερα....μια κοπέλα σηκώνεται στις μύτες των ποδιών και εκτείνει το χέρι της προσπαθώντας να φθάσει ενα βιβλίο μαγειρικής ...πιτσιρικάδες στον τομέα Φαντασίας συνομιλούν έντονα για το ποιός συγγραφέας είναι ο καλύτερος: "Φιλε, ο Λαβκραφτ δε παίζεται" ! "Ελα ρε @#$%^* ...σαν τον Μούρκοκ δεν υπάρχει ! " Αααααχ τα νιατα !

Φθάνω στην εκλαϊκευμένη επιστήμη και χάνομαι μεταξύ του Dawkins του Greene και του Stephen Hawking ! "Το μεγαλύτερο θαύμα στη γη" , "Το μεγαλο σχέδιο" και ¨Το κομψό σύμπαν" με μεταφέρουν σε ενα κόσμο....εξωπραγματικό !

Συνεχίζω στα Ιστορικα΄μυθιστορήματα: Εδω ειμαστε ! Αγγίζω με τις άκρες των δαχτύλων μου τις ράχες των βιβλιων ενω περπατώ κατα μήκος των ραφιών...."Ο χαμένος στρατός " του Valerio Massimo Manfredi, "Το σημάδι" του Raymond Khoury και νιώθω σαν να μπορώ με ενα μαγικό τρόπο να διαβάσω το τι γραφουν οι σελίδες ....σαν να μου φωνάζουν να τα αγοράσω !

Βρίσκω αυτο που μου γεμίζει περισσότερο το μάτι "Ο κωδικός του Σινά" του Whittemore. Γυρίζω στο οπισθόφυλλο για να διαβάσω την υπόθεση "Ο Κωδικός του Σινά είναι το πρώτο απο τα τέσσερα αυτοτελή μυθιστορήματα του Κουαρτέτου της Ιερουσαλήμ, που μας δίνουν την ευκαιρία να κατανοήσουμε με με μοναδικό τρόπο την μακρόχρονη και σύνθετη ιστορία της Μέσης Ανατολής....." Χμμμμ ενδιαφέρον... ! Euro 20,00. Να ήταν και καπως πιο φθηνο ! Με επιασαν οι τσιγγουνιές μου. Το κρατάω όμως για λίγο μέχρι να αποφασίσω εαν θα το αγοράσω.

Να τη παλι η πωλήτρια ! "Τι έχεις να μου προτείνεις αυτη τη φορα ? " τη ρωτάω. "Λοιπόν τελευταίως διάβασα αυτο" και μου δείχνει το "Στο cafe της χαμένης νιότης" του Patrick Modiano. "Μου άρεσε πολύ ! Εαν διαβαζεις αστυνομικά ειναι απο τα πολύ καλά" "Εεεεε σου έχω πλεον εμπιστοσύνη ! Ευχαριστώ πολύ" της λεω, το κρατάω και αυτό και κατευθύνομαι στο τομέα με τα βιβλια μαγειρικής ! Εδω σε θέλω ! Η μαγειρική ήταν κατι αγνωστο για εμενα, μέχρι που έμεινα ανεργη, οπότε είχα χρόνο να ασχοληθώ λιγο παρπάνω. Να και κατι καλό που βγήκε απο αυτη την ιστορία.

Ως κλασσική λιχούδω, πρώτο βιβλίο που μου κανει εντύπωση ειναι αυτο του Παρλιάρου ! Το ανοίγω...."Τουρτα σοκολάτα με κρέπες" , "Μπακλαβας με διαφορους ξηρούς καρπούς και μέλι" ....ήδη μου τρεχουν τα σαλια ! Γυρίζω στο οπισθόφυλλο και διαβάζω δύο λογια για τον συγγραφέα.
"Ο Στέλιος Παρλιάρος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1959.
Σπούδασε την τέχνη της ζαχαροπλαστικής στη Γαλλία".....

Κωνσταντινούπολη ! Χμμμμ....τι μου θύμισες τωρα ! Ενα συννεφάκι ζωγραφίζεται μπροστά στα ματια μου και ξαφνικά πηγαίνω πισω το χρόνο......στο σπίτι μας στη Πρίγκυπο....ενα κοριτσάκι στρουμπουλό περίπου 7-8 χρονών κατεβαίνει τρέχοντας τη ξύλινη εσωτερική σκάλα του σπιτιού παρασυρόμενο απο τις μυρωδιές της κουζινας.
"Γιαγιά γιαγιά ! Τι φτιάχνεις ? Η γιαγιά κατεβαίνει στο ύψος του...του χαμογελάει και δύο ρυτίδες έκφρασης σχηματίζονται γύρω απο τα μάτια της
"Κεφτεδάκια που σου αρέσουν "!
"Αυτο μυρίζει έτσι" ?
Σηκώνεται και συνεχίζει το ψήσιμο...χωρίς να πάρει τα ματια της απο το τιγάνι...
" Ειναι τα μπαχάρικά που έχω βάλει που το κανουν να μυρίζει έτσι. Τα μπαχαρικά δίνουν αλλη γευση στα φαγητά. όταν μεγαλώσεις και μάθεις να μαγειρεύεις θα τα χρησιμοποιεις και εσυ !"

Οι αναμνήσεις κανουν ενα δάκρυ να κυλήσει στο μαγουλό μου.....ωχ ! Τι εχω παθει ? Άννα σύνελθε είσαι σε δημόσιο χώρο ! Ευτυχώς εχω παντα χαρτομάντηλα στη τσάντα οποτε....το εσωσα το θεμα !

Κοιτάω την ώρα 18:00 ! Πωωωωωωωωω ! Πως πέρασε έτσι η ώρα ? Κάθε φορά που έρχομαι εδω χάνω την αίσθηση του χρονου. Εχω αργήσει ! Πρεπει να παω σπίτι, να συμμαζέψω, να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο....και το σίδερο ? Άστο για άλλη μέρα.

Φεύγω τρέχοντας απο τον όροφο με τα βιβλια στο χέρι και κατευθύνομαι στο ταμείο.
Συνειδητοποιώ οτι δεν έχω ακόμα επιλέξει το βιβλίο που θέλω να αγοράσω....ή μαλλον για να το θέσω καλύτερα.....αυτο που ΜΠΟΡΩ να αγοράσω, οπότε κάνω στο μυαλό μου ενα γρήγορο υπολογισμό.
20 EURO "O ΚΩΔΙΚΟΣ ΤΟΥ ΣΙΝΑ", 17 EURO το "Στο cafe της χαμένης νιότης", 18.17 EURO το βιβλίο ζαχαροπλαστικής - φιλική τιμή εγραφε επάνω . Παλι καλα ! Μάνι μάνι 55,00 ΕURO ! Χριστέ μου ! Καποιο πρέπει να "θυσιάσω" !
Στεναχωριέμαι...οχι για το βιβλίο, αλλα για την κατάσταση γενικότερα ! Θυμάμαι παλιά, ως καλομαθημένη, δεν τα σκεφτόμουν καν τα λεφτα ! Και τώρα....Περασμένα μεγαλεία ! "Κρίση έχουμε Αννα, μαζέψου¨"! σκέφτομαι και πηγαίνω στο ταμείο.
"35,00 EURO παρακαλώ" μου λεει η ταμίας ! "Ο Κωδικός του Σινά" μπορει να περιμένει....





Μπαίνω στο λεοφωρείο για την επιστροφή, και ανοίγω το βιβλιο ζαχαροπλαστικής.....βλέποντας όλα αυτα τα γλυκά, τα υλικά και τις αλχημείες ...σκέφτομαι οτι η ζωή ειναι σαν τη μαγειρική ! Είτε πρόκειτε για μπαχαρικά στα κεφτεδάκια είτε για σαντιγύ πανω στην τούρτα...πρεπει απλα να βρεις τα κατάλληλα συστατικά για να....δέσει το φαγητό...το γλυκό !
Κι αν καποια στιγμή δεν σου πετύχει....ΤΟΤΕ ειναι που πρέπει να προσπαθήσεις διπλά για να το ξαναφτιάξεις !

Σας παραθέτουμε το κείμενο της Άννας Μανουηλίδου με τίτλο "Σκέψεις μίας άνεργης"

"Με συγχωρείτε αλλα...η συνεργασία μας λήγει εδω...δεν μπορώ να πληρώνω άλλο" / "Η εταιρεία κύρηξε πτώχευση....βρίσκομαι στη δύσκολη θέση να σας απολύσω" / "Σήμερα είναι η τελευταία σου ημέρα στη δουλειά".... είναι μερικά απο τα σλογκανάκια που λένε οι εργοδότες στους εργαζομένους τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο !

Ο πρώην πλέον εργαζόμενος πέφτει απο τα σύννεφα, πρώτες αντιδράσεις; θυμός, απογοήτευση, αδικία, αίσθημα απόρριψης !

Όσο περνάει ο καιρός η απραξία τον κάνει να αισθάνεται μισός άνθρωπος... η κατάθλιψη, έστω κι αν δεν το αντιλαμβάνετε, δεν αργεί να έρθει.
Ξαπλώνει στον καναπέ του σπιτιού του και αλλάζει τα κανάλια μανιωδώς, χωρίς να βλέπει τίποτα ουσιαστικά. Κοιμάται πολλές ώρες κι όταν ξυπνάει δεν νιώθει την ανάγκη να σηκωθεί απο το κρεββάτι... ποιο το νόημα άλλωστε? Αφού δεν θα πάει στην δουλειά του.... Δεν έχει όρεξη να φάει ή σε αντίθετη περίπτωση τρώει ο,τι βρεί μπροστά του, δεν βγαίνει έξω με φίλους/συγγενείς γιατί κλείνεται στον εαυτό του και το σεξ είναι σχεδόν μια άγνωση έννοια ! Στη περίπτωση δε των ανδρών τα πράγματα χειροτερεύουν οταν φτάνουν στο σημείο να μη τολμούν να κοιτάξουν στα μάτια τα ίδια τους τα παιδιά !

Όσο περνάνε οι ημέρες / μήνες και ακόμα χειρότερα τα χρόνια και δεν έχει βρει δουλειά, ξεκινάνε και τα πρακτικά προβλήματα: "Δεν μου φτάνει η αποζημίωση που πήρα" / "Το επίδομα λήγει σε λίγο καιρό" / "Ηρθε ο λογαριασμός της Δ.Ε.Η....." / "Με πήραν απο την τράπεζα για τη δόση του δανείου" / "Δε μπορώ να βρώ δουλειά" ....
Και όλα αυτά στην περίπτωση πάντα, που ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ αποζημίωση απο την εταιρεία στην οποία δούλευε και οτι ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ Ο.Α.Ε.Δ. !!! Στην Ελλάδα ζούμε..μη ξεχνιόμαστε !
Το άγχος για το αβέβαιο πλέον μέλλον έχει γίνει καθημερινότητα. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά αυτοκτονιών στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα κράτη με οικονομικά προβλήματα.

Σε καθε περίπτωση γονείς, συγγενείς και φίλοι παίζουν το πιο σημαντικό ρόλο.
Η ψυχολογική υποστήριξη είναι αυτή που χρειάζεται περισσότερο ενας άνεργος ! Οταν ο άνεργος καταλάβει οτι πλέον δεν παει άλλο και πρέπει να σταθεί στα πόδια του, αντιλαμβάνεται οτι "η ζωή συνεχίζεται" και επωφελείται - κατα κάποιο τρόπο - απο την ανεργεία. Για παράδειγμα η καθημερινή άσκηση αναπτερώνει το ηθικό. Ασκήσεις όπως ποδήλατο, περπάτημα ή άσκηση με μια μπάλα της γιόγκα αφ'ενός δεν στοιχίζουν πολλά χρήματα - αφ'ετέρου γυμνάζουν πολύ το σώμα το οποίο έχει αδρανήσει ! Επίσης, υπάρχει χρόνος για να περάσει επικοδομητικά με φίλους - σίγουρα θα έχει πολλούς φίλους άνεργους - αλλά και με οικογένεια.

Σε περίπτωση πάλι που δεν έχει φίλους ή συγγενείς στους οποίους μπορεί να μηλήσει, τα τελευταία χρόνια υπάρχουν όλο και περισσότερες γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης στις οποίες μπορεί κάποιος να απευθυνθεί.
Ολοι συνιστούν... ψυχραιμία και υπομονή ! Να μη το βάλει κάτω ! "Σημεία των καιρών" λένε ! Και έτσι είναι...πρέπει όλοι να δεχθούμε την κατάσταση ως έχει...αλλιώς καήκαμε !

Μπόρα είναι παιδιά.... θα περάσει ! Τι κι αν πέσουμε κάποιες φορές Πρέπει να βρούμε το θάρρος να σηκωθούμε !

Σας παραθέτουμε το κείμενο της Άννας Μανουηλίδου με τίτλο "Το κρώξιμο των γλάρων"

Τσεκάρω το κινητό, καμοία αναπάντητη.. " Θα αποφασίσουμε μεχρι την Παρασκεύη και θα σας ενημερώσουμε " μου ειχαν πει απο την εταιρεία στην οποια είχα δώσει συνέντευξη για μια θέση εργασίας. "Ειναι πρωί ακόμα" σκέφτομαι. Μπορει να πάρουν αργότερα. Αλλα δε πτοούμαι, έχει υπέροχη ημέρα έξω ! Χτυπάει το τηλέφωνο "Άντε παιδί μου εισαι έτοιμη? Πάμε για μπάνιο ! "
Σωστά καταλαβατε! Η φωνή στην άλλη ακρη του ακουστικού ηταν της μητέρας μου !

Το θερμόμετρο εδειχνε 39 βαθμούς οταν ξεκίνησαμε για Βουλιαγμένη.
Μπαίνουμε στο αμάξι και βγαίνουμε παραλιακή....κίνηση ! Ω ρε @#$*% μου ! "Και σου το έλεγα να ξεκινησουμε νωρίτερα!" μου λεει η μητέρα μου. Δεν ειχε και αδικο η γυναίκα! Εγω φταίω που καθυστερήσαμε.

Φθάνουμε με τα χίλια ζόρια Βουλιαγμένη και βλέπουμε όλες τις.... τσούπρες μαζεμένες εκεί...πιστές στο ραντεβού τους !

"Τι παει να πει επιλεκτική χρεοκοπία αγάπη μου ! Μπορείς να μου εξηγήσεις" ?
"Δάχτυλος Αμερικάνων ειναι όλα αυτα, παιδιά ! Μη γελιέστε ! "
"Μπορείς να μου δώσεις την συνταγή για το cheesecake που έφτιαξες προχθές" ?
" Θελω οπωσδήποτε το τηλέφωνο της πεντικιουρίστρας σου ! "
Αααααχ...γυναίκες !

Βατραχοπέδιλα, μάσκα και βούρ για κολύμπι. "Αυτη τη φορά πρεπει να κολυμπήσω πάνω απο 1 ώρα" σκέφτομαι ! Ψυχαναγκαστικό ? Ισως !

Μπαίνοντας στη θάλασσα αισθάνομαι το νερό να μου χαϊδεύει το σώμα. Βουτάω με την μάσκα και αισθάνομαι οτι ξεφέυγω....σα να είμαι σε άλλο κόσμο. Ενα κοπάδι απο μικρά ψαράκια περνάει απο μπροστά μου, εκτείνω το χέρι μου σαν να ήθελα να τα αγγίξω..αυτά αντιλαμβανονται την παρουσια μου. "Εχθρός" θα σκέφτονται και επιβραδύνουν....το ένστικτο της επιβιωσης !

Ανεβαίνω στην επιφάνεια προκειμένου να χαλαρώσω, επιπλέω ακίνητη με τα χέρια διάπλατα ανοιχτα και τον ήλιο να μου καίει γλυκά το πρόσωπο. Κλεινω τα ματια και ακούω την αναπνοή μου....αφουγκράζομαι το βυθό...ησυχία [.........] Να τες παλι ήρθαν οι σκέψεις ...οι ανησυχίες ! "Τι θα κανω με τη δουλεια? " Γιατι δεν με πήραν ακόμη τηλέφωνο απο την άλλη εταιρεία που ειχα δωσει συνεντευξή" ? "Τι θα κανω οταν τελειώσει το επίδομα"?
Μέσα στο παραλληρημα μου, το κρώξιμο των γλάρων ηρθε να με...συνεφέρει. Κοιτάω ψηλά ...ειναι ενα ζευγάρι γλάρων που πετάνε δίπλα - δίπλα τόσο αρμονικά....σαν να ακούν μια μουσική...τη δική τους μουσική και να χορεύουν στο ρυθμό της. Ένα συγκρατημένο χαμόγελο ζωγραφίζεται στα χείλη μου. "Τι ωραίο θέαμα" σκέφτομαι !

Αποφασίζω να γυρίσω στη παραλία....νιωθω ήδη κουρασμένη !
Κοιτάω το κινητό...καμοία αναπάντητη....ενα μύνημα μονο απο μια φίλη: "Που εισαι εσυ ? Χαθηκες ! Αντε να τα πουμε για καφε" ! Ωχ ! Με τούτα και μ'εκεινα την ειχα ξεχασει! Μαλακία μου !

Ξαπλώνω στην πετσέτα και ο ήλιος μου φέρνει μια γλυκιά νύστα. Μετα απο αρκετή ωρα, ξυπνάω, κοιτάω το κινητο....παλι τίποτα ! Με πιάνει το παράπονο "Τι δεν έκανα σωστά" ? "Ειπα κάτι στη συνέντευξη που δεν έπρεπε" ? "Μαααα...τους είδα πολυ θετικούς απεναντί μου" ! "Για αλλη μια φορα έκρινα λάθος " ! "ΑΧΡΗΣΤΗ....ΑΧΡΗΣΤΗ " !
Και ενω είμαι έτοιμη να βουρκώσω και κατα συνέπεια να γίνω και ρόμπα στους τριγύρω μου, ακούω εναν ήχο .....γνώριμο ήχο. Να τοι πάλι ! Οι γλάροι.... λες να ειναι οι ίδιοι...το ίδιο ζευγάρι ?
Κόντρα στον άνεμο πασχίζουν να πετάξουν, ανοιγοκλείνουν τα φτερά για λίγο...και μετα μένουν ακίνητοι με τον άνεμο κόντρα. Ξανανοίγουν τα φτερά...και ξανά ακίνητοι....με μοναδικό στόχο να φθάσουν στο προορισμό τους, πάση θυσία !

Βλεποντας τους σκέφτομαι: μήπως τελικά χρειαζόμαστε ενα "κρώξιμο" για να ξυπνήσουμε ? Μηπως τελικά πρεπει να ανοιξουμε κι εμεις τα φτερα μας για μη λυγίσουμε" ?
Τι κι αν μείνουμε...ακίνητοι καποια στιγμή ? Φτάνει να έχουμε ενα στοχο, ενα προορισμό για να ξαναπετάξουμε !

Σας παραθέτουμε το κείμενο του συγγραφέα Ξενοφώντα Ίσαρη  το"Ελληνικό Πείραμα 3"

Στο Ελληνικό Πείραμα -2 προσεγγίσαμε την περίπτωση ο εχθρός να είναι η ΕΕ. Και την πιθανότητα, η απόλυτη κυβερνητική αναρχία και ανακολουθία,  να μην είναι παρά το αποτέλεσμα από τους αναγκαστικούς ελιγμούς και τις μπλόφες εντυπώσεων που  κάνει σύσσωμη και σε συνεργασία η ισχυρή πολιτική ηγεσία, δηλαδή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ,  προκειμένου να αποπροσανατολίσουν και εν τέλει να κατατροπώσουν τον εχθρό.

Όμως  το  να είναι η ΕΕ φίλη, αφού μας ενέπλεξε σε πόλεμο τοξικών ομολόγων, τον οποίο στην συνέχεια εκμεταλλεύτηκε τοκογλυφικά ,  όταν παράλληλα μας επέβαλε την Τρόικα που με τις υποδείξεις της έριξε όλη την Ελληνική οικονομία σε βαθύτατη ύφεση, φαίνεται μάλλον πολύ αισιόδοξο σενάριο. Ακόμη πιο αισιόδοξο, (σε βαθμό ουτοπίας), είναι ότι οι έλληνες πολιτικοί θα ενώνονταν απέναντι σε έναν κοινό εχθρό για το καλό του τόπου .  Δεν έχει συμβεί ποτέ τα τελευταία 2000 χρόνια. 

Περισσότερα...

Σας παραθέτουμε το κείμενο του συγγραφέα Ξενοφώντα Ίσαρη  το"Ελληνικό Πείραμα 2"

Ακούστε όνειρο που είδα χθες βράδυ.

Ο Παπανδρέου παίρνει το Σαμαρά τηλέφωνο. Ακολουθεί η εικοσάλεπτη συνομιλία τους.

-  Ήρθε η ώρα.

-     Είσαι σίγουρος Γιώργο;

-    Απόλυτα, θα τους πούμε ότι φταίει ο λαός, ότι δεν μπορούμε αλλιώς. Τόσες μέρες είναι στο Σύνταγμα και στις πλατείες ο κόσμος. Θα μας πιστέψουν.

 -     Πλάκα θα έχει. Σκληρό ροκ.

-       Όπως τότε που ήμασταν στο συγκρότημα, θυμάσαι;

Περισσότερα...

Σας παρουσιάζουμε το κείμενο του συγγραφέα Ξενοφώντα Ίσαρη για την αξία της αγάπης.

Όλοι θα πούμε ότι η αγάπη είναι μια ακαταμάχητη, αδιαφιλονίκητη αξία. Υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι που αγαπούν τον πόλεμο όσο άλλοι αγαπούν την ειρήνη. Κάποιοι μπορεί να αγαπούν τους συντρόφους τους όταν εκείνοι μπορεί να αγαπούν μόνο τα χρήματα τους. Ποια από όλες τις αγάπες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πραγματικά άξια;

Περισσότερα...

Όλοι βλέπουμε τις συγκεντρώσεις τώρα, και λέμε ότι επιτέλους ο κόσμος ξύπνησε. Αφού λοιπόν ο κόσμος ξύπνησε, ίσως είναι καιρός να δούμε και με ανοικτά τα μάτια αυτό που ακριβώς είναι το Ελληνικό Πείραμα.

Από τόσα που έχουν ειπωθεί, 1,5 χρόνο τώρα, φαίνεται ολοένα να είναι μια συνομωσία «εις βάρος» της χώρας. Προσωπικά βλέπω αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας σαν την δοκιμή μιας κατεύθυνσης της ΕΕ η οποία ήταν μάλλον αναμενόμενη. Την ουσιαστική ένωση.

Για να μην γεμίσουμε πάλι οικονομικούς όρους θα πω κάτι απλό και απόλυτα κατανοητό από όλους. Ουσιαστική ένωση σημαίνει κοινό ταμείο.  Δεν έχει καμία σημασία δηλαδή αν έχουνε κοινές διατάξεις, συνέδρια, κάποιες Βρυξέλλες να οργανώνουν όλον αυτό το χορό από «συμφωνίες». Τελικά Ένωση νοείται μόνο αν υπάρχει κοινό ταμείο. Και κοινό ταμείο στην ΕΕ δεν υπάρχει.

Γιατί τότε να υπάρχει η ίδια η ΕΕ;

Η Ευρώπη γινόταν πάντα το έδαφος των παγκόσμιων συγκρούσεων. Στα κράτη της και πάνω στους πολίτες της ξέσπασαν, πέραν πολλών άλλων δυο καταταστροφικότατοι παγκόσμιοι πόλεμοι. Η ΕΕ λοιπόν κατ’αρχήν αποσόβησε αυτόν τον κίνδυνο,  τουλάχιστον μεχρι σήμερα.

Περισσότερα...

Ο συγγραφέας Ξενοφών Ίσαρης μας έστειλε το πρώτο κείμενο του για τις αξίες, αφού πολύς κοσμος τον τελευταίο καιρό φαίνεται να ενδιαφέρεται (ή ακόμη και να ανησυχεί) για το θέμα αυτό. Σας παραθέτουμε το κείμενο του και σας ενημερώνουμε ότι θα ακολουθήσουν και άλλα.

Τι έχει αξία, τι δεν έχει. Τι αξίζει τον κόπο, τι δεν αξίζει;

Σήμερα παντού ακούμε για κατάρρευση των «αξιών». Ότι χάσαμε τις αξίες μας, ότι πρέπει να τις ξαναβρούμε. Οτι η παρακμή όλης της κοινωνίας και των συστημάτων μας οφείλεται στην απώλεια ακριβώς αυτή. Και το πλέον φοβερό, ότι το μέλλον μας το ίδιο ίσως εξαρτάται από το αν θα τις ξαναβρούμε.

Το ακούμε παντού, ίσως οι περισσότεροι από εμάς το συζητάμε όχι καθημερινά, αλλά με τους στενούς μας φίλους και τους αγαπημένους μας, αρκετά συχνά:

«Που πάει αυτός ο κόσμος πια; Χάσαμε τις αξίες μας!»

Μπορεί να τις έχουμε χάσει, μπορεί και όχι,   όμως η διερεύνηση όσο και η εξερεύνηση προς αναζήτηση τους, αν όντως χάθηκαν δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει από ένα σημείο: Σημαντικό για να βρεις κάτι είναι πριν από κάθε τι άλλο να γνωρίζεις τι ψάχνεις. Πώς μοιάζει, τι είναι;

Περισσότερα...

 O αγαπητός συγγραφέας Κώστας Αρκουδέας μας έστειλε το διήγημά του "Το σπίτι της οδούΧιλ". Το θέμα του είναι άκρως επίκαιρο και σας προτείνουμε να το διαβάσετε!  

«Α, ναι; Και πώς ήταν;»

Η Γεωργία το σκέφτηκε λίγο.

«Ήσυχα». 

  Η μητέρα της γέλασε κοφτά και άλλαξε θέμα. Ως γνωστόν, απέφευγε τις δυσάρεστες συζητήσεις. Την κακοκάρδιζαν, έλεγε. Όταν καταλάβαινε πως η συζήτηση βάθαινε, άφηνε αυτό το κοφτό γελάκι που έμοιαζε με κόασμα και γύριζε αλλού την κουβέντα.  Από ένα σημείο και μετά η Γεωργία έπαψε να την ακούει. 

Περισσότερα...

 Με αφορμή την ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, για το άρθ.15 παρ.5 του Μνημονίου όπου "...η Ελλάδα παραιτείται αμετάκλητα και άνεϋ όρων από τις ασυλίες προστασίας της Εθνικής κυριαρχίας" καθώς και με το άρθρο όπου "...οι Δανειστές όλοι μαζί ή με συμφωνία όλων, έχουν το δικαίωμα μεταβίβασης σε τρίτη χώρα, των δικαιωμάτων τους από τη Σύμβαση..." έχω να παρατηρήσω τα παρακάτω:

 Αυτά που αναφέρονται από το Δικηγορικό Σύλλογο, αλλά και από άλλες πηγές (ευτυχώς υγειώς σκεπτόμενες) είναι πέρα για πέρα αληθή και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα από ότι πιστεύουμε. Ουσιαστικά τι μας λέει? ότι τελειώσαμε ως Έθνος. Πράγματι και  δυστυχώς...

 Δεν εκπλήσσομαι. Αν διαβάσεις προσεκτικά το "Ωχ Αδερφέ!..." πίσω από τις λέξεις, θα δεις ότι όλα αυτά που ήδη μας ήρθαν (και θα μας έρθουν προσεχώς...) ήταν μοιραία και αναμενόμενα. Γιατί πολύ απλά, οι Πολιτικοί μας, οι λοιποί Κυβερνητικοί και Επιχειρηματίες που διαχειρίστηκαν τις τύχες αυτού του τόπου, είναι άνθρωποι που ξεπήδησαν μέσα από εμάς. Λαμόγια και παρτάκηδες. Ας το παραδεχτούμε. (πόσο λυπάμαι...πόσο ντρέπομαι...)

 Αυτό που έχει σημασία είναι να κατανοήσουμε όλοι κάποια πράγματα, να τα φιλοσοφήσουμε σωστά και να αναθεωρήσουμε την στάση μας, σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας (πολιτικά, επαγγελματικά, προσωπικά), αλλά και να επαναπροσδιορίσουμε το προσωπικό στίγμα μας.

 Για συντομία, μερικά θλιβερά ερωτήματα που γεννιούνται είναι τα εξής:

Αυτό που συμβαίνει ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια όπου η χώρα ήταν ήδη χρεωκοπημένη και αυτοί συνέχιζαν να την κατασπαράζουν, είναι ακριβώς  το ίδιο (προσπάθησε να το φανταστείς) με μία γυναίκα βιασμένη και αναίσθητη σε ένα σοκάκι, όπου οι βιαστές έχουν φύγει πλέον, και καθώς περνούν περαστικοί και την βλέπουν, αντί να καλέσουν βοήθεια, κοιτούν γύρω τους για να βεβαιωθούν ότι δεν τους βλέπει κανείς, και κατόπιν την βιάζουν και αυτοί επ΄ευκαιρία….

Είναι αυτό το τσιτάτο που λέμε πολλές φορές εμείς οι Ελληνάρες, το: «δε γ***ται...με ένα ακόμη δεν θα πάθει και τίποτα...»

Περισσότερα...

H αγαπητή συγγραφέας Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη μας έστειλε το κείμενο της «Ευτυχισμένο παιδί σημαίνει ευτυχισμένος γονέας» με αφορμή την Παγκόσμια  Ημέρα του Παιδιού στις 11 Δεκεμβρίου. Η συγγραφέας έχει γράψει εκατόν πενήντα παιδικά βιβλία, πέντε μυθιστορήματα για ενηλίκους και έχει μεταφράσει πάνω από χίλια τριακόσια βιβλία παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Μερικά από τα έργα της συγγραφέως είναι: Επάγγελμα Γονέας; Πανεύκολο!, Αγαπώ θα πεί χάνομαι, 'Ενα θαύμα για την Αλίκη. Τα βιβλία της συγγραφέως κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

«Ευτυχισμένο παιδί σημαίνει ευτυχισμένος γονέας» Το παιδί είναι η προσωποποίηση της αθωότητας, της αλήθειας, της αγάπης, της προσφοράς, είναι η ελπίδα μας σε αυτήν τη Γη, είναι η επαφή μας με την ίδια την ευτυχία. Σήμερα που γιορτάζουν τα παιδιά όλου του κόσμου, γιορτάζουμε όλοι μας, λάμπει αλλιώτικα ο ήλιος, αστράφτει ολόκληρος. Γιατί γιορτάζουν και οι γονείς μαζί με τα παιδιά τους, γιορτάζει η ίδια η ζωή.

Είναι τόσο απλό και τόσο όμορφο να είσαι γονέας. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει προσφορά, βλέπεις για άλλη μια φορά τον κόσμο μέσα από τα μάτια του παιδιού, ξαναγεννιέσαι. Ευτυχισμένο παιδί όμως σημαίνει ευτυχισμένος γονέας. Γι’ αυτό πάρτε μια βαθιά ανάσα, χαμογελάστε με αισιοδοξία, «παίξτε» με την ίδια τη ζωή, παρέα με το παιδί σας. Βοηθήστε το να γίνει ένα με τη μαγεία της, να ονειρευτεί, να ταξιδέψει, να δημιουργήσει. Γιατί το παιδί μιμείται τους γονείς του, μαθαίνει το κάθε τι από αυτούς, ακόμα και το πώς να αγαπάει. Ο γονέας πρέπει να αγαπάει απεριόριστα τον εαυτό του, να του χαρίζει γνώση, κατανόηση κι εμπειρίες για να μπορεί να διδάξει την αγάπη στο παιδί του, μαθαίνοντάς το πώς να αγαπάει κι εκείνο με τη σειρά του τον εαυτό του.

Η αγάπη διδάσκεται καθημερινά με έργα, με πράξεις, με χειρονομίες. Αγάπη σημαίνει πως πρέπει να δεχόμαστε το παιδί μας έτσι ακριβώς όπως είναι, να το αφήνουμε να ξεδιπλώνει την προσωπικότητά του, να το πείσουμε πως είναι μοναδικό στον κόσμο, πως τώρα ξεκινάει το μαγικό, μακρύ ταξίδι της ζωής για να αποκαλύπτει μέρα με τη μέρα, κομμάτι κομμάτι, τον υπέροχο εαυτό του.

Όπως ακριβώς ψιθυρίζει κι ο Χαλίλ Γκιμπράν στα αυτιά κάθε γονέα: Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου, είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή. Είσαι το τόξο, από το οποίο εκτοξεύονται τα παιδιά σου σαν ολοζώντανα βέλη. Κάνε τοξότη την σαΐτα που στα χέρια σου κρατάς, να σημαίνει χαρά.

Ρένα Ρώσση - Ζαΐρη